Dostawca wstrzymuje dostawy po otwarciu restrukturyzacji – czy może żądać 100% przedpłaty?

To niestety dość typowa reakcja dostawców po otwarciu restrukturyzacji — przy zaległościach często wstrzymują kolejne wydania, a 100% przedpłaty za nowe zamówienia traktują jako zabezpieczenie, dopóki nie zobaczą wiarygodnego planu i realnych płatności. Warto z nimi od razu usiąść do konkretnego harmonogramu spłaty starych faktur i równolegle ustalić zasady dla nowych dostaw tak, żeby bieżące rozliczenia były „czyste” i nie mieszały się z długiem sprzed otwarcia postępowania.

To, co opisujesz, niestety pokrywa się z praktyką, o której wspomniał SanacjaInfo: po otwarciu restrukturyzacji wielu kluczowych dostawców natychmiast tnie ryzyko i żąda twardszych warunków na nowe dostawy. Warto jednak rozdzielić dwie rzeczy: zaległości sprzed otwarcia postępowania zwykle podlegają zasadom restrukturyzacji, a nowe zamówienia to „świeże” zobowiązania, które możesz (i w Twoim interesie jest) regulować na bieżąco, żeby nie dokładać problemów. Żądanie 100% przedpłaty za nowe dostawy bywa legalnie i biznesowo uzasadnione jako warunek dalszej współpracy, ale nie oznacza automatycznie, że dostawca może wymusić natychmiastową spłatę całych starych zaległości poza trybem postępowania. Kluczowe jest też, czy macie umowę ramową i jakie są w niej zapisy o wstrzymaniu dostaw przy opóźnieniach oraz czy zamówienia są traktowane jako kolejne, odrębne transakcje. Zamiast „albo wszystko, albo nic” często da się wynegocjować rozwiązanie pośrednie: przedpłata na nowe dostawy plus twardy harmonogram spłat zaległości zaakceptowany przez nadzorcę/zarządcę i potwierdzony dokumentami płynności. Jeśli dostawca obawia się niewypłacalności, czasem działa też dodatkowe zabezpieczenie (np. gwarancja, ubezpieczenie, cesja należności), które pozwala zejść z 100% przedpłaty. Z Twojej strony ważne, żeby nie mieszać płatności za nowe dostawy z „doganianiem” starych faktur, bo to rozmywa obraz i utrudnia rozmowy. Najlepiej od razu wciągnąć w negocjacje doradcę restrukturyzacyjnego i ustalić, jakie płatności są dopuszczalne w Waszym trybie postępowania, żeby nie narazić się na zarzut nierównego traktowania wierzycieli. Jeśli te dostawy są krytyczne dla produkcji, priorytetem jest zapewnienie ciągłości (nawet kosztem przedpłaty na start), a równolegle zbudowanie wiarygodnego planu, który da dostawcy powód, żeby stopniowo luzować warunki.

Tak, u mnie po otwarciu restrukturyzacji dostawcy też od razu „zacieśniali” warunki i chcieli oddzielić stare zaległości od nowych dostaw – 100% przedpłaty na bieżące zamówienia było standardem, a na przeterminowane faktury i tak naciskali osobno. W praktyce najlepiej działało ustalenie jasnych zasad na nowe dostawy (przedpłata/krótszy termin), żeby nie mieszać ich z długiem sprzed otwarcia i utrzymać produkcję.

U mnie wyglądało to bardzo podobnie jak piszesz: po otwarciu restrukturyzacji dostawcy praktycznie z dnia na dzień zaostrzali warunki i próbowali odciąć „stare” od „nowego”. 100% przedpłaty na bieżące zamówienia było u nich czymś normalnym, a nacisk na zaległe faktury szedł osobnym torem, niezależnie od tego, czy coś nowego kupowaliśmy. Da się z tym żyć, tylko trzeba zadbać, żeby te nowe wpłaty nie były automatycznie zaliczane na przeterminowane saldo — u nas pomogło jasne ustalenie w mailu/umowie, że przedpłata dotyczy konkretnego zamówienia i konkretnej faktury pro forma. Dobrze działało też rozdzielenie numerów zamówień i dokumentów, żeby księgowo po obu stronach nie było „wrzucania do jednego worka”. Jeśli dostawca jest kluczowy, warto z nim usiąść i ustalić minimalny, stały harmonogram dostaw pod produkcję, nawet kosztem mniejszej elastyczności, bo to buduje zaufanie szybciej niż tłumaczenia. U nas czasem przechodziło przejściowe rozwiązanie typu 50/50 (część przedpłaty, reszta po wysyłce), ale dopiero po kilku terminowo opłaconych transakcjach. Równolegle trzymaliśmy rozmowy o zaległościach „w swoim torze”, bez mieszania tego z bieżącymi dostawami, bo inaczej wszystko stawało w miejscu. No i szczerze: zanim coś podpiszecie, dobrze to przepuścić przez doradcę restrukturyzacyjnego, żeby nie zrobić sobie przypadkiem problemu z rozliczaniem nowych płatności.

Masz rację, kluczowe jest rozdzielenie zaległości sprzed otwarcia postępowania od nowych zamówień — dostawca może zaostrzać warunki na przyszłość (np. przedpłata), ale „blokowanie” bieżących dostaw wyłącznie pod presją spłaty starych faktur warto od razu skonsultować z doradcą restrukturyzacyjnym, żeby nie podkopać układu i jednocześnie utrzymać produkcję.

Też to rozumiem z perspektywy dostawcy, ale żeby dobrze doradzić: czy chodzi o dostawy na podstawie już zawartej umowy/ramówki (z ustalonym limitem kupieckim), czy każde nowe zamówienie jest osobną umową i dopiero po otwarciu restrukturyzacji dostawca zmienił warunki? I czy macie już wyznaczonego nadzorcę/zarządcę oraz wstępny plan spłaty zaległości sprzed otwarcia, który można mu formalnie przedstawić?