Postępowanie sanacyjne a bieżące umowy z kontrahentami

W kontekście postępowania sanacyjnego kluczowe jest rozróżnienie pomiędzy zobowiązaniami sprzed dnia otwarcia postępowania a zobowiązaniami powstałymi po tej dacie. Zasadą jest, że bieżące umowy z kontrahentami pozostają w mocy, jednak ich wykonywanie podlega reżimowi prawa restrukturyzacyjnego oraz decyzjom zarządcy. Zarządca może odstąpić od umowy wzajemnej, jeżeli jest to konieczne dla realizacji planu restrukturyzacyjnego i zaspokojenia wierzycieli, przy zachowaniu przewidzianych w ustawie przesłanek i terminów. Oznacza to, że sam fakt otwarcia postępowania nie powoduje automatycznego rozwiązania umów, ale zwiększa niepewność co do ich dalszego wykonywania, zwłaszcza gdy umowa jest obciążająca dla dłużnika. W praktyce warto dążyć do zabezpieczenia ciągłości kluczowych świadczeń poprzez aneksy, uzgodnienia dotyczące płatności bieżących oraz jasne określenie zakresu zobowiązań po dacie otwarcia postępowania. Kontrahent powinien monitorować komunikaty zarządcy i sądu oraz w razie wątpliwości uzyskać potwierdzenie co do zamiaru kontynuacji umowy. Należy też pamiętać, że świadczenia wykonane po otwarciu postępowania, a wynikające z bieżących umów, co do zasady korzystają z wyższego priorytetu zaspokojenia. Nie zwalnia to jednak z ostrożnej oceny ryzyka kontraktowego i terminowego egzekwowania swoich praw, w tym dochodzenia ewentualnych roszczeń. To nie jest porada prawna.