Układ z wierzycielami – jak negocjować propozycje układowe

Negocjowanie propozycji układowych zaczyna się od rzetelnej diagnozy sytuacji finansowej i operacyjnej dłużnika. Wierzyciele oczekują konkretnych danych: struktury zadłużenia, realnych przepływów pieniężnych oraz planu naprawczego. Im bardziej spójny i wiarygodny obraz przedstawisz, tym większa szansa na konstruktywne rozmowy i akceptację układu. Kluczowe jest dopasowanie propozycji do grup wierzycieli. Inne oczekiwania ma bank zabezpieczony hipoteką, inne dostawcy, a jeszcze inne ZUS czy US. Warto rozmawiać o możliwych wariantach: redukcji zobowiązań, wydłużeniu terminów, karencji czy konwersji na udziały, ale zawsze w granicach realnych możliwości przedsiębiorstwa. W praktyce najlepiej sprawdza się podejście etapowe: najpierw wstępne konsultacje z największymi wierzycielami, potem doprecyzowanie propozycji i formalizacja w planie restrukturyzacyjnym. Unikaj obietnic bez pokrycia, bo podważają zaufanie i mogą zablokować cały proces. Jeśli pojawiają się sporne kwestie, argumentuj je twardymi danymi i pokaż konsekwencje braku układu dla wszystkich stron. Pamiętaj, że negocjacje to dialog, a nie jednostronne narzucanie warunków. Warto przygotować się na korekty i szukać rozwiązań, które poprawią płynność dłużnika, ale jednocześnie zapewnią wierzycielom przewidywalny zwrot. Dobrze przygotowana propozycja układowa zwykle lepiej broni się niż szybkie, nieprzemyślane ustępstwa. To nie jest porada prawna.